Daar lopen de rugzakken!

Vanochtend werden we wakker met een prachtig uitzicht en fluitende vogels. We verbleven in een B&B waardoor het ontbijt niet in buffet vorm was, maar we aan een lange tafel allemaal tegelijk ons ontbijt kregen. We gingen de tafel rond met standaard vragen als waar kom je vandaan, hoeveel km heb je al gelopen, wat ga je vandaag lopen, welke talen spreek je, etc. Een man uit Zwitserland zei dat hij Engels, Frans, Zwitsers en Duits kon. Tot mam in het vloeiend Frans begon te praten. Toen viel hij door de mand en bleek dat zijn Frans ongeveer even goed is als die van mij (lees: max drie zinnen). 

De Canadezen die met dezelfde organisatie dezelfde reis doen als wij, en we dus in elk hotel tegen komen, vertelden dat er een staking is op luchthaven Lissabon. Ze lieten filmpjes zien van rijen wachtende mensen en informeerden ons dat het advies is om bij Europese vluchten 3 uur van te voren aanwezig te zijn. Een probleem, omdat onze bus pas om 13.15 aankomt in Lissabon en we dan nog met de taxi moeten. De vlucht gaat om 15.20. 

Gelukkig blijken ze alleen in het weekend te staken, en vliegen wij woensdag. Dus zeer waarschijnlijk hebben we er geen last van. Al houden we de berichten uiteraard goed in de gaten. 

Vandaag hadden we een korte wandeling (12 kilometer). We kregen een heerlijk, maar duur, lunchpakket mee van de B&B eigenaren. Na het afscheid nemen stonden we bij de poort ons nog even in te smeren met zonnebrand toen we voordeur hoorden open gaan en de mannelijke eigenaar de hoek om kwam sprinten. Helemaal verbaas kwam hij slippend tot stilstand toen hij ons bij de heg zag staan. "Ik had me voorbereid om achter jullie aan te rennen!" riep hij uit. Wat bleek, ik was mijn zwembroek vergeten. Die had ik in de douche gehangen om te drogen.... 

Opvallend is dat je tijdens het lopen alleen je eigen ademhaling en voetstappen hoort. Er zijn geen vogels of krekels of andere beesten die geluid maken. Alleen het ruisen van de zee en het gezellige geklets onderling. We volgen getrouw de blauwe pijlen die de weg wijzen. Maar als het soms even niet helemaal duidelijk is, dan zoeken we andere wandelaars. Deze hebben vaak een grote fel blauw/groen/rode rugzak op die je van een afstand goed kan zien. En dan roepen we tegen elkaar: "daar lopen de rugzakken!" En dan gaan we die kant op. Tot nu toe een feilloze tactiek.

Omdat er geen rul zand was onderweg kwamen we om 13.30 al aan bij onze bestemming. Tijd genoeg om het badpak aan te trekken en naar de Atlantische oceaan te gaan. Zeker nu we beiden onze zwemkleding weer compleet hebben. Daar hing de rode vlag vanwege de metershoge golven. Ik heb heerlijk mijn innerlijke kind naar boven gehaald door in de branding op het juiste moment te springen en je met één zwiep 2 meter te laten verplaatsen door een golf.  

Nog 2 dagen lopen, en dan Is het alweer tijd om naar huis te gaan! De tijd vliegt.