Als de aarde een boek is....

Vanmorgen liepen we om 7.45 uur buitenom door de regen naar het heerlijke ontbijt. De host zei licht spottend: jullie zijn veel te vroeg bij de bushalte (20 min lopen) zo meteen. 

Nou, daar had hij gelijk in. Nu had Yvonne een paar dagen geleden digitaal een bus richting Lissabon gevonden die nog een half uur eerder ging, nl tien voor half tien. Ze kon de rit kaarten verplaatsen (zodat het iets minder krap werd om alles op het vliegveld te regelen). Het is een eis 15 min te vroeg aanwezig te zijn bij de bushalte. Zo'n bus rijdt een route van 5 uur.

Dus we stonden keurig rond 9 uur daar. De bus was niet te vroeg. Ook niet op tijd. Toen 20 min na officiële vertrek tijd verstreken waren en er tig mensen al voor de volgende bus (onze oorspronkelijke) aanwezig waren, werden we zenuwachtig. Rijdt ie wel? 

Yvonne belt de busorganisatie en ja hoor, precies dan komt  uit een voor Google onverwachte straat de bus. Iedereen smijt z'n koffer onderin dus een boze chauffeur. Eruit met die dingen. Yvonne vraagt: welke bus bent u, de te late of de iets te vroege. De man zegt niks.  Ze kijkt naar het busnummer en trekt wit weg. Verdorie, onze oorspronkelijke, waar we nu geen kaartjes meer voor hebben. Maar ik wil er wel in, zegt ze zeer strijdlustig! Alle sproetjes kun je zien door de witte huid. De koffers voor lissabon moeten aan de andere kant onderin. Ok, doen we. Dan in de rij voor de check van ons digitale kaartje. Ik zeg: het is de eerste bus, nummer 80. Nee, dit is de verkeerde, is haar mening. Gelukkig bij de scan wuift de chauffeur minimaal met z'n hand naar de busingang.  Ppfff, veel mensen voor de tweede bus zijn teleurgesteld, mogen niet mee, maar wij zitten! Bijna een half uur te laat vertrekken we. Yvonne blijft rustig maar dacht onderwijl: wat heb ik gedaan met het verplaatsen van de kaartjes.

De rit gaat door veel heuvels. Over bergen met veel haarspeldbochten. De chauffeur heeft één hand aan het stuur, met de andere is hij aan het appen. Op en neer, heen en weer, keihard door gaten....twee uur lang zijn we beide behoorlijk gammel. We horen en zien overgeven van andere passagiers. Zo, 3,5 uur is lang. Dan een stop: we mogen plassen. De rij voor de vrouwen is zò lang dat we boven een smerige mannenpot gaan hangen. Net op tijd zijn we terug. De chauffeur rijdt weg waarop een passagier STOP schreeuwt, haar vriendin is er nog niet.

We eten en  drinken niks, zo gammel.  Stappen een half uur te laat uit. Snel een taxi en hup, naar het vliegveld. Daar mogen we zelf bij een paal de koffer inchecken ( met bluetooth), bij de security doet Yvonne de aangereikte blauwe slofjes over haar wandelschoenen en legt ze op de band. Heel netjes, maar de slofjes waren voor over haar sokken bedoeld glimlacht de douanier. 

Al met al, wat hebben we genoten. Als de aarde een boek is, dan hebben we prachtige bladzijden gelezen afgelopen week

Dank Michiel, Tonny, Yvonne!

En jullie,  lieve lezertjes! Dank!

We gaan nu boarden! 

Dank! Liefs Gerdien