Wat een dag!

Hou je vast. Vandaag hebben we veel gedaan, en ik ben al niet zo goed in korte stukjes schrijven, dus dit wordt een lang verhaal. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Vanochtend werden we wakker onder een muskietennet in de Mekon Delta. Buiten werd de straat schoongeveegd (om 6:00 uur!). Ruim optijd zaten we dus aan het ontbijt naast de rivier en een dieselmotor. Een aantal mannen waren namelijk al druk bezig om een palmboom in stukken te zagen. Echte rust vonden we pas toen we na het uitchecken in een roeibootje stapten om over een zijtak van de rivier te varen. Het in- en uitstappen was nog even spannend, vooral omdat we drie keer gewaarschuwd waren over dat je echt in het midden moest zitten anders zouden we omslaan. Maar de boottocht zelf was prachtig. 

We vaarden naar een lokale fruitkweker waar we Longang van de bomen mochten plukken. Dit zijn een soort lychee's (al mag ik dat niet zeggen van onze gids). Een lekkere verfrissing tijdens het warme weer. Terug naar de boot om naar het vasteland te varen. Hier dropten we de bagage en stapten we op de fiets. De lokale gids had het tempo er goed in zitten en keek niet achterom of iedereen ernog was. Waardoor je af en toe na het oversteken flink moest trappen om weer bij de groep te komen. Tijd om foto's te maken was er niet, en onze eigen gids moest lachen om mijn rode hoofd toen we weer bij het begin punt kwamen. 

Flink bezweet stapten we in de bus om naar onze laatste bestemming te rijden; Ho Chi Minh City (Saigon). Toen we daar aankwamen gingen we eerst lunchen (het was ondertussen 14:00) om vervolgens naar het oorlogsmuseum te gaan. Buiten stonden een aantal voertuigen van de amerikanen (tanks en vliegtuigen). Binnen werd het verloop van de oorlog verteld en waren de verschrikkingen van de napalm te zien. Een hele indrukwekkende expositie bestond uit allerlei foto's van oorlogsfotografen die tijdens de oorlog zijn overleden. De fotografen hadden allerlei verschillende nationaliteiten zodat je de helsheid van oorlog aan alle kanten zag. 

Na even zijn bijgekomen op een bankje gingen we met de bus naar het herenigingspaleis; de plek waar de democratisch verkozen leider van het zuiden verbleef tot een noord-vietnamese tank door de hekken van het paleis stormde en men de president arresteerde. Je kunt hier ook naar binnen, het is nu een museum. Dat hebben we niet gedaan om de rest van de stad te kunnen zien. We zijn naar een aantal gebouwen gelopen die de fransen hebben gebouwd in hun stijl (postkantoor, kathedraal, operahuis). Helaas voor onze gids zijn wij redelijk gewend aan de franse architectuur en maakte het niet zoveel indruk.

Wat wel indruk maakte was een lokaal koffiebarretje midden in het centrum. We moesten 3 trappen omhoog (of met een lift die de fransen nog hadden gebouwd) om in een winkel uit te komen waar ze tweede hands kleding verkochten... En koffie! Echt een plek die je alleen kent als je er woont. Onze gids trakteerde ons, super lief! 

Aangekomen in het hotel waren we doodmoe, dus op naar de kamer. Maar wat bleek, de kamer stonk enorm naar het riool. Toen we hierover belden kwam er iemand met wat lavendel parfum aanzetten. Riool lucht zit alleen vol met metaan en bacteriën, dus wij wilden een andere kamer. En geen parfum. Oké dan, we mochten naar de kamer ernaast. Maar daar was  het probleem natuurlijk net zo groot. Aan de andere kant van het hotel was er geen riool lucht (wisten we van onze reisgenoten). Dus wij wilden daar een kamer. Een hoop gedoe en stinkende kamers verder moesten we maar naar beneden om het met een zeer onvriendelijke receptioniste op te lossen. In de kamers die we bezocht hadden was ondertussen flink met parfum gespoten en de receptioniste beweerde dat het hiermee opgelost was. Bovendien was het hotel volgeboekt en konden we niet naar de goede kant van het hotel verhuizen. Wij ondertussen bellen met onze gids zodat die kon kijken of we niet naar een ander hotel konden gaan. Maar wat bleek, er was toch nog één kamer vrij aan de goede kant. Als je maar dreigt met weg gaan....

Om 19:00 hadden we eindelijk tijd om naar de winkel te gaan voor avond eten. Er heerste een tropische regenbui waardoor ik helemaal nat ben geregeld; alsof ik met kleding en al onder de douche had gestaan. Mam had heel verstandig een regencape aangedaan maar daar had ik geen zin in. De winkel was maar 350 meter lopen! De medewerkers van het hotel moesten hard lachen toen ik als een verzopen kat weer binnen kwam en boden me alsnog een paraplu aan (voor de volgende keer). Hopelijk moet de chagarijnige receptioniste de lobby dweilen ;)

Liefs van ons!